فراموش نکردم...
آنچه را که هرگز فراموش نخواهد شد... زیباترین لحظهء زندگی من فرا خواهد رسید..
به زودیه یک لحظه.. چند روز.. چندین ماه.. سال یا قرن.. مهم تنها رسیدن به مقصدیست که بخاطر آن خلق شده ام و خواهم شد...
آنقدر می میرم و زنده می شوم تا سرانجام نوای شیپور پیروزی را در سرخیه خون گرم و جوشان خویش و در امید مرگ نهایی از ذهنی سیاه و پر ابهت بگذرانم....

قسم های دروغین ... خیانت های سپید ... انسان های محو ... جاده های تاریک ... لکنت زبانی که نه از سر ذوق بود و نه از بیم و هیجان...

و در نهایت هیچ کس نخواهد دانست این چند نفر چه کسانی بودند......

فراموش نکردم..
توهم و فانتزی برای ما جز واژه های بی معنی چیز دیگری نیستند..
چرا که ما حقیقت را در آن دیده ایم.. قدرتی که تنها در وجود ما دمیده شد........

پس همین جا مرا بیاد داشته باش...
و تو.. ای همراه و برگزیده... به فراموشی نسپار تعهدی را که هنوز با جسم ظریفت به روح بزرگت دمیده می شود...

چه روشن و چه تاریک...
این ماییم هنوز...

پیمان بستگان برای رسیدن به حقیقت مطلق ........................