همه میخوان توو لحظه ها ... یه چیز نو پیدا کنن

خودشونو توو دل هم ... بی هیچ محبت جا کنن

توو همهء ثانیه ها ... فقط به فکر کشتنن

لال نمیشن حتی اگه ... توو حرفاشون جون بکنن

حرفایی که پر شده از ... زخم زبون و زهر نیش

یه ذهن ساده گم می شه ... توو اینهمه روان پریش

من نمی گم فرق می کنم ... منم دچار ثانیه م

رودرواسی نمی کنم... من خودمم روانی م

دنیا داره می ترکه ... از اینهمه ظلم و ستم

چه فرقی داره که بخوام ... غصه هامو اینجا بگم

وقتی کسی نمی شنوه ... وقتی که گوشها کر شدن

وقتی همه از حرفه هم ... یه جورایی پکر شدن

شاید اینم فرصتیه ... تا که به باور برسیم

به جای اینکه توو دل ... دنیا به آخر برسیم

لحظه ها گرچه زود می رن ... زمان ولی پیر نشده

این آخرین فرصت ماست ... شاید هنوز دیر نشده

-----------------------------------------------------------------------
پ ن :
۱- تا یکی دو هفتهء دیگه داریم از این خراب شده میریم..بخاطر یک سری مسائل شخصی و برای فرار از چند تا مزاحم سیریش که حضور نجسشون توی این وبلاگ واقعآ برام چندش آوره آدرس این وبلاگ هم مثل آدرس خودمون عوض میشه...حتی اسمم هم عوض می کنم تا کسی به این راحتی ها پیدام نکنه.. اما هر غریبه ای بهتون سر زد بدوننین یکیشون منم که هنوز فراموشتون نکردم...

۲- می خواستم یه وبلاگ به اسم ( به همین سادگی ) بزنم که مطمئن بودم موضوعاتش به مزاج خیلی ها سازگار نیست و حتی ممکنه تا مرز فیلتر شدن هم بره.. و باز اینو می دونستم که به همه چی می ارزه... چون میتونستم باهاش همه رو به فکر فرو ببرم.........
هنوز صد در صد از تأسیسش منصرف نشدم... اما به احتمال زیاد اگه راه بندازمش اسمش رو تغییر میدم ، گرچه این اسم تنها اسمی بود که واقعآ با موضوعاتش هماهنگ بود.....

۳- پست بعدی آخرین پست این وبلاگ خواهد بود که ( قند نمک خورده ) نام داره... پس از همینجا باهاتون خداحافظی می کنم و همه رو به اهورا مزدا میسپارم...

۴- ممنون از تمام کسایی که توی تمام لحظه های تلخ و شیرین همراهم بودن ... دوستتون دارم...
دوست شما : آتوس... ( و شاید این آخرین باری باشه که از این اسم برای خودم استفاده می کنم...)

خدانگهدار ...